تبلیغات هر سال تازه كه میآید، دستاندركاران فدراسیون دوومیدانی دربهدر به دنبال باشگاههای ورزشی میروند تا چند باشگاهی را متقاعد كنند كه تیم دوومیدانی تشكیل دهند و مسابقههای چندمرحلهای لیگ روی زمین نماند. راستی چرا گردانندگان دوومیدانی ایران این همه به برگزاری لیگ اصرار دارند و در نهایت لیگ، دستوپاشكسته و كمرمق برگزار میشود؟
برگزاری مسابقه های لیگ دوومیدانی به چندسال پیش و زمانی برمیگردد كه راهاندازی لیگهای باشگاهی در رشتههایی غیر از فوتبال رونق گرفت و فدراسیونهای مختلف به دنبال سازماندهی لیگهای باشگاهی خودشان افتادند. حركت رشتههای ورزشی از آماتوری به سمت حرفهای و نیمهحرفهای شدن، فدراسیونها را به فكر انداخت تا با راهاندازی مسابقههای لیگ، منابع درآمدی برای بازیكنان و ورزشكاران پیدا كنند كه این میتوانست علاقه نسل جوان را به رشته ورزشی مورد نظر جلب كند.
در سالهای دور بیشتر فدراسیونها مسابقات قهرمانی كشور برگزار میكردند. برای ورزشكار، كسب یك مدال و عنوان قهرمانی اوج آرزوها بود و كمتر كسی به كسب درآمد از راه ورزش فكر میكرد، اما امروز نه تنها در ایران، بلكه در همه جهان، ورزش آماتوری فقط ویژه افرادی است كه برای سلامت خود و علاقه به ورزش، به فعالیت ورزشی میپردازند و ورزش حرفهای، در عرصه ورزش قهرمانی حرف اول را میزند. از این قرار میبینیم كه از حدود ۲ دهه پیش فدراسیون بینالمللی دوومیدانی آماتوری، نام خود را به اتحادیه بینالمللی فدراسیونهای دوومیدانی تغییر داده تا ورزشكاران راحت و بدون دغدغه و هراس دوومیدانی را حرفه خود قرار دهند.
دوومیدانی ایران نیز برای ادامه بقای خود و جذب نوجوانان و جوانان به ورزش دوومیدانی چاره را در این دید كه لیگ باشگاهی داشته باشد تا از طریق لیگ و مسابقههای چندمرحلهای آن و قراردادهایی كه با ورزشكاران امضا میشود، آنها به درآمدی دست یابند و انگیزه ادامه كار در ورزش مادر دوومیدانی را داشته باشند. در واقع لیگ دوومیدانی تنها منبع درآمد اصلی قهرمانان دوومیدانی است. اگر لیگ برگزار نشود، دوومیدانیكاران ملیپوش با دستمزد مختصری كه فدراسیون به آنها میدهد، دور ورزش مورد علاقه خود را خط میكشند و سراغ رشتهای میروند كه درآمدزا باشد و كم و بیش آینده آنها را تامین كند. پس بیعلت نیست كه مسوولان دوومیدانی در آغاز هر سال یك دغدغه بزرگ دارند و آن لیگ دوومیدانی است.
● حمایت شعاری
برگزاری لیگ دوومیدانی حتی به همین صورت كنونی و پردستاندازش، دشواریهای زیادی دارد و توان زیادی از فدراسیون میگیرد. فدراسیونی كه باید تمركز خود را روی تیمهای ملی و مسابقههای بینالمللی قرار دهد، مجبور است به لیگ بیش از وظایف اصلیاش توجه كند. چون خوب میداند بدون لیگ نیمی از قهرمانان كنونی از دوومیدانی خداحافظی میكنند. برای مثال ورزنده، ركورددار ماده پرش طول ایران، از وضع موجود دوومیدانی انتقاد كرده و خواهان توجه باشگاهها به این ورزش است. او میگوید با وضع موجود، بهتر است برای كسب درآمد به دنبال حرفه دیگری برود. وقتی پای صحبت دوومیدانیكاران مینشینیم همه كم و بیش با ورزنده اتفاقنظر دارند.
اما راضی كردن باشگاهها برای تشكیل تیم دوومیدانی مثل این است كه از هفتخوان بگذریم. اگر پای فوتبال در میان باشد، باشگاهها كه بیشترشان دولتی و وابسته به كارخانجات و شركتهای بزرگند صف میكشند تا نوبتشان برسد.
آنها حاضرند چند میلیارد تومان خرج كنند تا تیمی در لیگ برتر داشته باشند. آنها خوب میدانند فوتبال ابزاری تبلیغاتی و موثر برایشان به حساب میآید. رسانهها به فوتبال توجه میكنند و نام شركت یا كارخانه مربوطه با تیم فوتبال مرتب تبلیغ میشود. اما در وضع كنونی ورزش ما، تشكیل تیم دوومیدانی برایشان سودی ندارد. این كه میگوییم دوومیدانی مادر ورزشهاست، امروز برای خیلیها معنایی ندارد، چون آنها از ورزش چیز دیگری میخواهند. حتی مادر ورزشها و البته شنا و ژیمناستیك هم كه به نوعی مادر ورزشهایند، سرشان بیكلاه مانده و در دستگاه ورزش كشور نیز اعتبار و جایگاه فوتبال یا ورزشهای رزمی را ندارند. فقط در شعارهای زیبا از آنها حمایت میشود.با وضع موجود تنظیم و تصویب تقویم ورزشی فدراسیون دوومیدانی چندان دشوار نیست، اما اجرایش با هزار اما و اگر توام میشود. وقتی بیایند و برنامه زمانی مسابقههای لیگ را تنظیم و اعلام كنند، اگر باشگاهها كنار بكشند و نخواهند تیم بدهند، آن وقت مگر میشود مسابقه لیگ را در زمان تعیین شده اجرا كرد؟
فدراسیون دوومیدانی قصد داشت لیگ امسال را از اواسط اردیبهشت آغاز كند. قرار بود محل برگزاری مرحله اول لیگ شهر اهواز باشد كه از محدود شهرهایی است كه پیست تارتان مناسب دارد. اما پس از اعلام رسمی زمان برگزاری لیگ، چند روز بعد خبر دادند كه برگزاری اولین مرحله لیگ یك ماه به تعویق افتاده است.
صادق داداشی، دبیر فدراسیون، علت تعویق لیگ را درخواست شماری از قهرمانان و باشگاهها اعلام كرد و البته پذیرفت كه فدراسیون درخصوص لیگ كوتاهیهایی هم كرده است. فدراسیون از چند ماه پیش تلاش كرده بود تا باشگاه سایپا تیم دوومیدانی تشكیل دهد.
اینكه میگوییم دو و میدانی مادر ورزشها است امروز برای خیلیها معنایی ندارد چون آنها از ورزش چیز دیگری میخواهنددلخوشی فدراسیون به این بود كه حمید سجادی، چهره نامآشنای دوومیدانی و ركورددار چند ماده این رشته و قهرمان سابق آسیا، مدیرعامل باشگاه ورزشی سایپاست و میتواند یك تیم خوب دوومیدانی را جمع و جور كند. اما سجادی در فضایی كه فوتبال و چند رشته دیگر حرف اول را میزند، كار دشواری را پیشرو داشت تا این كه بالاخره اعلام شد سایپا تیم دوومیدانی تشكیل میدهد. ذوبآهن یك پای همیشگی لیگ امسال هم تیم دارد. فدراسیون با چند باشگاه دیگر هم مذاكره كرده كه لیگ امسال پررنگتر و بهتر از سالهای پیش راهاندازی شود. اما تا زمان آغاز لیگ نمیتوان پیشبینی كرد واقعا چند تیم باشگاهی شركت میكنند.
نكته جالب درباره لیگ این است كه باشگاهها بیشتر به فكر جمع كردن دوومیدانیكاران و تیمداری آن هم در مقطع زمانی كوتاه هستند و عمدتا مساله داشتن رشته دوومیدانی در باشگاه و پرورش استعدادها برایشان جذابیتی ندارد. اما همین لیگ نیمبند، هم فدراسیون را راضی میكند و هم ورزشكاران را. مشكل دیگر لیگ محل برگزاری مراحل آن است.در سالهای اخیر همه مراحل لیگ انحصارا در تهران برگزار شده است. زیرا شهرستانها پیست تارتان استاندارد و سالم ندارند. جای بسی تاسف است كه میلیاردها تومان هزینه احداث پیست تارتان در چندین شهر شد و این پیستها خیلی زود فرسوده و از رده خارج شدند كه البته موضوع پیستها خود مجال دیگری را برای بررسی میخواهد.
● در حسرت تماشاگر
لیگ دوومیدانی ایران از آن لیگهای كمرمق و كمتماشاگر و نامنظم است كه بودنش تنها برای ورزشكاران و فدراسیون از نبودنش بهتر است كه این هم جای شكر دارد.
اكنون اتحادیه فدراسیونهای دوومیدانی مسابقههای لیگ طلایی را در چند شهر اروپایی برگزار میكند كه از سال آینده به لیگ الماس تبدیل خواهد شد و به جای تنها اروپا مراحل آن در قارههای مختلف برگزار خواهد شد. برگزاری لیگ طلایی با موفقیت همراه بوده، زیرا دستاندركاران آن میدانستند مسابقهها را چگونه، با چه تعداد ورزشكار و در چه رشتههایی برگزار كنند. آنها در هر مرحله، چند رشته پرهیجان را انتخاب میكنند. زمان برگزاری مسابقات طولانی نیست و معمولا بیش از۲ساعت به درازا نمیكشد. به این ترتیب امكان پخش مستقیم تلویزیونی مسابقهها مهیاست و تماشاگران را به اوج هیجان میبرد؛ اما در لیگ ما سعی میكنند همه مواد دوومیدانی باشد، حتی پیادهروی و دوهای استقامت و فوق استقامت. پس مسابقات طولانی و خستهكننده میشود و حتی تماشاگر علاقهمند ورزش دوومیدانی حوصله حضور كامل در ورزشگاه را پیدا نمیكند.
از این قرار مسابقات نه درست و حسابی تماشاگر دارد و نه تلویزیون رغبتی به پخش آنها نشان میدهد؛ اما همان گونه كه گفتیم فدراسیون ترجیح میدهد همین شیوه را ادامه دهد؛ چون به فكر منافع ورزشكار، باشگاه و خودش است.
استدلال آنها این است كه لیگ، تنها منبع درآمد ورزشی دوومیدانیكاران است. پس همان اندازه كه دونده ۱۰۰ متر یا ۴۰۰ متر یا ورزشكار پرش ارتفاع، عرصهای برای عقد قرارداد و كسب درآمد دارد، ورزشكار رشته ۱۰ هزار متر یا دهگانه هم باید درآمدی داشته باشد. با چنین ملاحظاتی نباید انتظار داشته باشیم روزی دارای لیگی چون لیگ طلایی شویم، البته صحبت از مقایسه دو لیگ از لحاظ كیفی نیست؛ بلكه مقایسه در زمینه سازماندهی، برنامهریزی و جذب مخاطب است. چنین لیگی هرگز هزاران نفر را به ورزشگاه نمیكشاند كه مسابقات را تماشا كنند و حتی اگر از تلویزیون هم پخش شود، كمترین بیننده را خواهد داشت؛ اما یك حسن دارد و آن این كه در آشفتهبازار دوومیدانی ایران كه هرازگاه خود را در سایه درخشش تكستارههایی چون غیاثی، انتظاری یا حدادی مطرح میكند، در زمان كمفروغی تكستارهها یا نبودن آنها، همین لیگ نبض دوومیدانی ماست.
جهانگیر چراتی
برگزاری مسابقه های لیگ دوومیدانی به چندسال پیش و زمانی برمیگردد كه راهاندازی لیگهای باشگاهی در رشتههایی غیر از فوتبال رونق گرفت و فدراسیونهای مختلف به دنبال سازماندهی لیگهای باشگاهی خودشان افتادند. حركت رشتههای ورزشی از آماتوری به سمت حرفهای و نیمهحرفهای شدن، فدراسیونها را به فكر انداخت تا با راهاندازی مسابقههای لیگ، منابع درآمدی برای بازیكنان و ورزشكاران پیدا كنند كه این میتوانست علاقه نسل جوان را به رشته ورزشی مورد نظر جلب كند.
در سالهای دور بیشتر فدراسیونها مسابقات قهرمانی كشور برگزار میكردند. برای ورزشكار، كسب یك مدال و عنوان قهرمانی اوج آرزوها بود و كمتر كسی به كسب درآمد از راه ورزش فكر میكرد، اما امروز نه تنها در ایران، بلكه در همه جهان، ورزش آماتوری فقط ویژه افرادی است كه برای سلامت خود و علاقه به ورزش، به فعالیت ورزشی میپردازند و ورزش حرفهای، در عرصه ورزش قهرمانی حرف اول را میزند. از این قرار میبینیم كه از حدود ۲ دهه پیش فدراسیون بینالمللی دوومیدانی آماتوری، نام خود را به اتحادیه بینالمللی فدراسیونهای دوومیدانی تغییر داده تا ورزشكاران راحت و بدون دغدغه و هراس دوومیدانی را حرفه خود قرار دهند.
دوومیدانی ایران نیز برای ادامه بقای خود و جذب نوجوانان و جوانان به ورزش دوومیدانی چاره را در این دید كه لیگ باشگاهی داشته باشد تا از طریق لیگ و مسابقههای چندمرحلهای آن و قراردادهایی كه با ورزشكاران امضا میشود، آنها به درآمدی دست یابند و انگیزه ادامه كار در ورزش مادر دوومیدانی را داشته باشند. در واقع لیگ دوومیدانی تنها منبع درآمد اصلی قهرمانان دوومیدانی است. اگر لیگ برگزار نشود، دوومیدانیكاران ملیپوش با دستمزد مختصری كه فدراسیون به آنها میدهد، دور ورزش مورد علاقه خود را خط میكشند و سراغ رشتهای میروند كه درآمدزا باشد و كم و بیش آینده آنها را تامین كند. پس بیعلت نیست كه مسوولان دوومیدانی در آغاز هر سال یك دغدغه بزرگ دارند و آن لیگ دوومیدانی است.
● حمایت شعاری
برگزاری لیگ دوومیدانی حتی به همین صورت كنونی و پردستاندازش، دشواریهای زیادی دارد و توان زیادی از فدراسیون میگیرد. فدراسیونی كه باید تمركز خود را روی تیمهای ملی و مسابقههای بینالمللی قرار دهد، مجبور است به لیگ بیش از وظایف اصلیاش توجه كند. چون خوب میداند بدون لیگ نیمی از قهرمانان كنونی از دوومیدانی خداحافظی میكنند. برای مثال ورزنده، ركورددار ماده پرش طول ایران، از وضع موجود دوومیدانی انتقاد كرده و خواهان توجه باشگاهها به این ورزش است. او میگوید با وضع موجود، بهتر است برای كسب درآمد به دنبال حرفه دیگری برود. وقتی پای صحبت دوومیدانیكاران مینشینیم همه كم و بیش با ورزنده اتفاقنظر دارند.
اما راضی كردن باشگاهها برای تشكیل تیم دوومیدانی مثل این است كه از هفتخوان بگذریم. اگر پای فوتبال در میان باشد، باشگاهها كه بیشترشان دولتی و وابسته به كارخانجات و شركتهای بزرگند صف میكشند تا نوبتشان برسد.
آنها حاضرند چند میلیارد تومان خرج كنند تا تیمی در لیگ برتر داشته باشند. آنها خوب میدانند فوتبال ابزاری تبلیغاتی و موثر برایشان به حساب میآید. رسانهها به فوتبال توجه میكنند و نام شركت یا كارخانه مربوطه با تیم فوتبال مرتب تبلیغ میشود. اما در وضع كنونی ورزش ما، تشكیل تیم دوومیدانی برایشان سودی ندارد. این كه میگوییم دوومیدانی مادر ورزشهاست، امروز برای خیلیها معنایی ندارد، چون آنها از ورزش چیز دیگری میخواهند. حتی مادر ورزشها و البته شنا و ژیمناستیك هم كه به نوعی مادر ورزشهایند، سرشان بیكلاه مانده و در دستگاه ورزش كشور نیز اعتبار و جایگاه فوتبال یا ورزشهای رزمی را ندارند. فقط در شعارهای زیبا از آنها حمایت میشود.با وضع موجود تنظیم و تصویب تقویم ورزشی فدراسیون دوومیدانی چندان دشوار نیست، اما اجرایش با هزار اما و اگر توام میشود. وقتی بیایند و برنامه زمانی مسابقههای لیگ را تنظیم و اعلام كنند، اگر باشگاهها كنار بكشند و نخواهند تیم بدهند، آن وقت مگر میشود مسابقه لیگ را در زمان تعیین شده اجرا كرد؟
فدراسیون دوومیدانی قصد داشت لیگ امسال را از اواسط اردیبهشت آغاز كند. قرار بود محل برگزاری مرحله اول لیگ شهر اهواز باشد كه از محدود شهرهایی است كه پیست تارتان مناسب دارد. اما پس از اعلام رسمی زمان برگزاری لیگ، چند روز بعد خبر دادند كه برگزاری اولین مرحله لیگ یك ماه به تعویق افتاده است.
صادق داداشی، دبیر فدراسیون، علت تعویق لیگ را درخواست شماری از قهرمانان و باشگاهها اعلام كرد و البته پذیرفت كه فدراسیون درخصوص لیگ كوتاهیهایی هم كرده است. فدراسیون از چند ماه پیش تلاش كرده بود تا باشگاه سایپا تیم دوومیدانی تشكیل دهد.
اینكه میگوییم دو و میدانی مادر ورزشها است امروز برای خیلیها معنایی ندارد چون آنها از ورزش چیز دیگری میخواهنددلخوشی فدراسیون به این بود كه حمید سجادی، چهره نامآشنای دوومیدانی و ركورددار چند ماده این رشته و قهرمان سابق آسیا، مدیرعامل باشگاه ورزشی سایپاست و میتواند یك تیم خوب دوومیدانی را جمع و جور كند. اما سجادی در فضایی كه فوتبال و چند رشته دیگر حرف اول را میزند، كار دشواری را پیشرو داشت تا این كه بالاخره اعلام شد سایپا تیم دوومیدانی تشكیل میدهد. ذوبآهن یك پای همیشگی لیگ امسال هم تیم دارد. فدراسیون با چند باشگاه دیگر هم مذاكره كرده كه لیگ امسال پررنگتر و بهتر از سالهای پیش راهاندازی شود. اما تا زمان آغاز لیگ نمیتوان پیشبینی كرد واقعا چند تیم باشگاهی شركت میكنند.
نكته جالب درباره لیگ این است كه باشگاهها بیشتر به فكر جمع كردن دوومیدانیكاران و تیمداری آن هم در مقطع زمانی كوتاه هستند و عمدتا مساله داشتن رشته دوومیدانی در باشگاه و پرورش استعدادها برایشان جذابیتی ندارد. اما همین لیگ نیمبند، هم فدراسیون را راضی میكند و هم ورزشكاران را. مشكل دیگر لیگ محل برگزاری مراحل آن است.در سالهای اخیر همه مراحل لیگ انحصارا در تهران برگزار شده است. زیرا شهرستانها پیست تارتان استاندارد و سالم ندارند. جای بسی تاسف است كه میلیاردها تومان هزینه احداث پیست تارتان در چندین شهر شد و این پیستها خیلی زود فرسوده و از رده خارج شدند كه البته موضوع پیستها خود مجال دیگری را برای بررسی میخواهد.
● در حسرت تماشاگر
لیگ دوومیدانی ایران از آن لیگهای كمرمق و كمتماشاگر و نامنظم است كه بودنش تنها برای ورزشكاران و فدراسیون از نبودنش بهتر است كه این هم جای شكر دارد.
اكنون اتحادیه فدراسیونهای دوومیدانی مسابقههای لیگ طلایی را در چند شهر اروپایی برگزار میكند كه از سال آینده به لیگ الماس تبدیل خواهد شد و به جای تنها اروپا مراحل آن در قارههای مختلف برگزار خواهد شد. برگزاری لیگ طلایی با موفقیت همراه بوده، زیرا دستاندركاران آن میدانستند مسابقهها را چگونه، با چه تعداد ورزشكار و در چه رشتههایی برگزار كنند. آنها در هر مرحله، چند رشته پرهیجان را انتخاب میكنند. زمان برگزاری مسابقات طولانی نیست و معمولا بیش از۲ساعت به درازا نمیكشد. به این ترتیب امكان پخش مستقیم تلویزیونی مسابقهها مهیاست و تماشاگران را به اوج هیجان میبرد؛ اما در لیگ ما سعی میكنند همه مواد دوومیدانی باشد، حتی پیادهروی و دوهای استقامت و فوق استقامت. پس مسابقات طولانی و خستهكننده میشود و حتی تماشاگر علاقهمند ورزش دوومیدانی حوصله حضور كامل در ورزشگاه را پیدا نمیكند.
از این قرار مسابقات نه درست و حسابی تماشاگر دارد و نه تلویزیون رغبتی به پخش آنها نشان میدهد؛ اما همان گونه كه گفتیم فدراسیون ترجیح میدهد همین شیوه را ادامه دهد؛ چون به فكر منافع ورزشكار، باشگاه و خودش است.
استدلال آنها این است كه لیگ، تنها منبع درآمد ورزشی دوومیدانیكاران است. پس همان اندازه كه دونده ۱۰۰ متر یا ۴۰۰ متر یا ورزشكار پرش ارتفاع، عرصهای برای عقد قرارداد و كسب درآمد دارد، ورزشكار رشته ۱۰ هزار متر یا دهگانه هم باید درآمدی داشته باشد. با چنین ملاحظاتی نباید انتظار داشته باشیم روزی دارای لیگی چون لیگ طلایی شویم، البته صحبت از مقایسه دو لیگ از لحاظ كیفی نیست؛ بلكه مقایسه در زمینه سازماندهی، برنامهریزی و جذب مخاطب است. چنین لیگی هرگز هزاران نفر را به ورزشگاه نمیكشاند كه مسابقات را تماشا كنند و حتی اگر از تلویزیون هم پخش شود، كمترین بیننده را خواهد داشت؛ اما یك حسن دارد و آن این كه در آشفتهبازار دوومیدانی ایران كه هرازگاه خود را در سایه درخشش تكستارههایی چون غیاثی، انتظاری یا حدادی مطرح میكند، در زمان كمفروغی تكستارهها یا نبودن آنها، همین لیگ نبض دوومیدانی ماست.
جهانگیر چراتی
jamejamonline.ir
ركورددار دو ۱۰۰ متر و ۲۰۰متر جهان گفت: قصد دارم در مسابقات تابستان سال جاری بار دیگر ركورد ۱۰۰ متر را جابجا كنم.
اوسِین بولت در گفت و گو با پایگاه خبری فدراسیون جهانی دوومیدانی عنوان كرد می تواند ۱۰۰ متر را كمتر از آخرین زمان به ثبت رسیده بدود.
دونده جامائیكایی، در بازی های المپیك ۲۰۰۸ پكن در دوی ۱۰۰ متر ركورد ۹ ثانیه و ۶۹ صدم ثانیه را به ثبت رساند.
بولت در این مصاحبه گفت: سخت مشغول تمرین كردن هستم تا بتوانم در مسابقات تابستانی در پیش رو، ۱۰۰ متر را با زمان ۹ ثانیه و ۴ صدم ثانیه بدوم.
او به هواداران خود این قول را داده است كه در خصوص وعده داده شده كاملا مطمئن است.
اوسِین بولت متولد ۲۱ اوت ۱۹۸۶ در جامائیكا است. وی ركورددار كنونی دو ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر دنیا است كه در جریان بازی های ۲۰۰۸ پكن به ثبت رساند.
بولت در المپیك چین مدال طلای دو ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر و تیمی ۴در۱۰۰ متر امدادی را به دست آورد.
www.farsnews.com
رئیس فدراسیون دوومیدانی گفت: با توجه به نظر پزشك آلمانی چاره ای جز جراحی برای حدادی نبود.
مصطفی كریمی اظهار داشت: سال گذشته كه حدادی برای درمان راهی آلمان شد، با انجام یك جراحی لیزری و دارو درمانی موقتا بهبودی پیدا كرد؛ اما پزشك به وی گفته بود برای همیشه باید با درد كتف خود كنار بیاید.
وی افزود: لازم بود تا به شكل جدی درمان شود و مجدد راهی آلمان شد. با نظر پزشك متخصص، باید جراحی شود. پزشك این تضمین را داد كه مشكلی برای وی بوجود نخواهد آمد و به زودی میتواند به مسابقات بازگردد. ما نیز با توكل به خدواند این امر را پذیرفتیم.
رئیس فدراسیون دوومیدانی گفت: بر اساس اعلام پزشك آلمانی حدادی میتواند پس از ۸ ماه استراحت فعال شروع به پرتاب كردن كند.
كریمی در خصوص برگزاری مسابقه جایزه بزرگ پرتاب دیسك عنوان كرد: درست است كه برادران صمیمی را برای حضور در رقابت داشتیم؛ اما ترجیح می دهیم كه حدادی نیز فرصت رقابت با حریفان جهانی خود را داشته باشد. با توجه به این امر ترجیح دادیم تا زمان مسابقه را به پس از بهبودی كامل حدادی موكول كنیم.
وی با اشاره به برنامه های فدراسیون در سال جدید تصریح كرد: سال پر ترافیكی در دوومیدانی داریم. امیدواریم با حمایت های مالی سازمان تربیت بدنی و كمیته ملی المپیك كه همواره حامی این رشته پایه بوده اند، عملكرد درخشانی را به ثبت برسانیم.
كریمی گفت: مسابقات قهرمانی آسیا در گوانگجو، جهانی برلین، بازی های كشورهای اسلامی و چندین جایزه بزرگ آسیایی و جهانی كه دعوت نامه های آنها برای ورزشكاران ما رسیده است از رقابت هایی هستند كه در سال جاری باید ملی پوشان ما در آنها توانمندی های خود را به نمایش بگذارند.
كریمی در خصوص وضعیت ملی پوشان در انتظار مربیان خارجی گفت: فعلا پرش با نیزه ای ها زیر نظر مربی حاضر در ایران كه مدتی را با ورزشكار دهگانه كار میكرد تمرینات خود را دنبال خواهند كرد؛ اما هنوز پرتاب وزنه و دهگانه از داشتن مربی محروم هستند كه در پی رایزنی برای جذب سریع مربی برای آنها هستیم.
مصطفی كریمی اظهار داشت: سال گذشته كه حدادی برای درمان راهی آلمان شد، با انجام یك جراحی لیزری و دارو درمانی موقتا بهبودی پیدا كرد؛ اما پزشك به وی گفته بود برای همیشه باید با درد كتف خود كنار بیاید.
وی افزود: لازم بود تا به شكل جدی درمان شود و مجدد راهی آلمان شد. با نظر پزشك متخصص، باید جراحی شود. پزشك این تضمین را داد كه مشكلی برای وی بوجود نخواهد آمد و به زودی میتواند به مسابقات بازگردد. ما نیز با توكل به خدواند این امر را پذیرفتیم.
رئیس فدراسیون دوومیدانی گفت: بر اساس اعلام پزشك آلمانی حدادی میتواند پس از ۸ ماه استراحت فعال شروع به پرتاب كردن كند.
كریمی در خصوص برگزاری مسابقه جایزه بزرگ پرتاب دیسك عنوان كرد: درست است كه برادران صمیمی را برای حضور در رقابت داشتیم؛ اما ترجیح می دهیم كه حدادی نیز فرصت رقابت با حریفان جهانی خود را داشته باشد. با توجه به این امر ترجیح دادیم تا زمان مسابقه را به پس از بهبودی كامل حدادی موكول كنیم.
وی با اشاره به برنامه های فدراسیون در سال جدید تصریح كرد: سال پر ترافیكی در دوومیدانی داریم. امیدواریم با حمایت های مالی سازمان تربیت بدنی و كمیته ملی المپیك كه همواره حامی این رشته پایه بوده اند، عملكرد درخشانی را به ثبت برسانیم.
كریمی گفت: مسابقات قهرمانی آسیا در گوانگجو، جهانی برلین، بازی های كشورهای اسلامی و چندین جایزه بزرگ آسیایی و جهانی كه دعوت نامه های آنها برای ورزشكاران ما رسیده است از رقابت هایی هستند كه در سال جاری باید ملی پوشان ما در آنها توانمندی های خود را به نمایش بگذارند.
كریمی در خصوص وضعیت ملی پوشان در انتظار مربیان خارجی گفت: فعلا پرش با نیزه ای ها زیر نظر مربی حاضر در ایران كه مدتی را با ورزشكار دهگانه كار میكرد تمرینات خود را دنبال خواهند كرد؛ اما هنوز پرتاب وزنه و دهگانه از داشتن مربی محروم هستند كه در پی رایزنی برای جذب سریع مربی برای آنها هستیم.
فارس
محمد محسن ربانی، قهرمان و ركورد دار پرش با نیزه ایران و نخستین دوومیدانی كار تاریخ ورزش ایران كه به عنوان قهرمانی پرش با نیزه آسیا در سال ۲۰۰۷ رسید، این روزها با وجود مشكلات متعدد به آستانه خداحافظی از تیم ملی دوومیدانی رسیده است.
وی كه برای نخستین بار در رقابتهای سال ۲۰۰۴ داخل سالن آسیا در تهران از مانع ۵ متر و ۱۰ سانتی متر گذشت تا ركورددار پرش با نیزه ایران شود اما این رقابتها یك شروع برای ادامه قهرمانی های ربانی بود. او در رقابتهای مختلف داخلی و بین المللی، یكی پس از دیگری از موانع گذشت و ركوردهای ایران را بهبود بخشید. او حتی در بازیهای سال ۲۰۰۶ دوحه در مكان چهارم قرار گرفت اما سال بعد در رقابتهای قهرمانی آسیا با بهبود ركورد ایران، مدال طلای آسیا را برای نخستین بار به ایران آورد.
با این حال گرچه ربانی سال ۲۰۰۷ را با موفقیت گذراند اما سال ۲۰۰۸ برای او چندان موفقیت آمیز نبود. مصدومیت كمرش او را از تمرین های جدی و حضور در رقابتهای بین المللی دور كرد و این قهرمان ملی كه بدون مربی تمرین می كرد، نتوانست سهمیه حضور در بازیهای المپیك را كسب كند. ربانی كه از بی توجهی مسئولان فدراسیون نسبت به شرایط قهرمانان گله مند بود،گفت: ادامه ورزش قهرمانی در سطح تیم ملی با این شرایط برایم دشوار است. وی در ادامه اظهار داشت: من چندین مشكل جدی دارم كه امیدوار بودم فدراسیون آنها را جدی گرفته و به من كمك كند اما هنوز پاسخی برای رفع مشكلاتم دریافت نكرده ام. من در آستانه ازدواج هستم اما شغلی جز ورزش نداشته ام و ندارم و پس از ۸ سال به دلیل حضور در تمرین ها و رقابتهای حرفه ای، حتی نتوانسته ام واحدهای مقطع كارشناسی را پاس كنم. مربی اختصاصی ندارم.
حقوق مناسب و كافی به من نمی دهند و روز به روز هم كمتر می شود. فصل بدنسازی هم گذشت و اردویی خاص برای من نگذاشتند. همه اینها دست به دست هم داده تا ادامه كار برایم بسیار سخت شود. قهرمان پرش با نیزه آسیا خاطرنشان كرد: من همه مشكلاتم را به صورت مكتوب برای رئیس فدراسیون دوومیدانی نوشته ام. اكنون چند هفته ای است این كار را كرده ام اما هنوز هیچ جوابی دریافت نكرده ام كه در این خصوص امیدوارم فدراسیون به صورت جدی تر پیگیر مشكلات من باشد. ربانی در پایان گفت: من تاكنون به مسئوولان فدراسیون نشان داده ام كه می خواهم با منطق به خواسته هایم برسم و امیدوارم كه آنها نیز به صورت منطقی من را حمایت كنند.
وی كه برای نخستین بار در رقابتهای سال ۲۰۰۴ داخل سالن آسیا در تهران از مانع ۵ متر و ۱۰ سانتی متر گذشت تا ركورددار پرش با نیزه ایران شود اما این رقابتها یك شروع برای ادامه قهرمانی های ربانی بود. او در رقابتهای مختلف داخلی و بین المللی، یكی پس از دیگری از موانع گذشت و ركوردهای ایران را بهبود بخشید. او حتی در بازیهای سال ۲۰۰۶ دوحه در مكان چهارم قرار گرفت اما سال بعد در رقابتهای قهرمانی آسیا با بهبود ركورد ایران، مدال طلای آسیا را برای نخستین بار به ایران آورد.
با این حال گرچه ربانی سال ۲۰۰۷ را با موفقیت گذراند اما سال ۲۰۰۸ برای او چندان موفقیت آمیز نبود. مصدومیت كمرش او را از تمرین های جدی و حضور در رقابتهای بین المللی دور كرد و این قهرمان ملی كه بدون مربی تمرین می كرد، نتوانست سهمیه حضور در بازیهای المپیك را كسب كند. ربانی كه از بی توجهی مسئولان فدراسیون نسبت به شرایط قهرمانان گله مند بود،گفت: ادامه ورزش قهرمانی در سطح تیم ملی با این شرایط برایم دشوار است. وی در ادامه اظهار داشت: من چندین مشكل جدی دارم كه امیدوار بودم فدراسیون آنها را جدی گرفته و به من كمك كند اما هنوز پاسخی برای رفع مشكلاتم دریافت نكرده ام. من در آستانه ازدواج هستم اما شغلی جز ورزش نداشته ام و ندارم و پس از ۸ سال به دلیل حضور در تمرین ها و رقابتهای حرفه ای، حتی نتوانسته ام واحدهای مقطع كارشناسی را پاس كنم. مربی اختصاصی ندارم.
حقوق مناسب و كافی به من نمی دهند و روز به روز هم كمتر می شود. فصل بدنسازی هم گذشت و اردویی خاص برای من نگذاشتند. همه اینها دست به دست هم داده تا ادامه كار برایم بسیار سخت شود. قهرمان پرش با نیزه آسیا خاطرنشان كرد: من همه مشكلاتم را به صورت مكتوب برای رئیس فدراسیون دوومیدانی نوشته ام. اكنون چند هفته ای است این كار را كرده ام اما هنوز هیچ جوابی دریافت نكرده ام كه در این خصوص امیدوارم فدراسیون به صورت جدی تر پیگیر مشكلات من باشد. ربانی در پایان گفت: من تاكنون به مسئوولان فدراسیون نشان داده ام كه می خواهم با منطق به خواسته هایم برسم و امیدوارم كه آنها نیز به صورت منطقی من را حمایت كنند.
روزنامه ابرار ورزشی (www.abrarnews.com)
سریعترین مرد جهان نخستین رقابت خود در سال ۲۰۰۹ را ۲۴ اسفند انجام خواهد داد.
یوسین بولت قهرمان دوی سرعت المپیك ۲۰۰۸ چین و ركوردار جهان اولین مسابقه خود در سال ۲۰۰۹ را ۱۴ مارس انجام میدهد.
بولت كه دارنده مدال طلای ۱۰۰ و ۲۰۰ متر سرعت بازی های المپیك چین است، در مسابقات فاستر كالج انگلیس شركت میكند.
ون تیلی براون مدیر برنامه های او در این ارتباط اعلام كرد: بولت علاوه بر رقابت در ۱۰۰ و ۲۰۰ متر در رقابت های ۴۰۰ متر نیز خواهد دوید.
بوسین بولت، سریعترین مرد جهان چندی پیش توانست عنوان بهترین دوومیدانی كار جهان در سال ۲۰۰۸ را در شهر موناكو دریافت كند.
وی در المپیك چین در دو ۱۰۰ متر، ركورد المپیك و جهان را با زمان ۶۹/۹ ثانیه شكست.
یوسین بولت قهرمان دوی سرعت المپیك ۲۰۰۸ چین و ركوردار جهان اولین مسابقه خود در سال ۲۰۰۹ را ۱۴ مارس انجام میدهد.
بولت كه دارنده مدال طلای ۱۰۰ و ۲۰۰ متر سرعت بازی های المپیك چین است، در مسابقات فاستر كالج انگلیس شركت میكند.
ون تیلی براون مدیر برنامه های او در این ارتباط اعلام كرد: بولت علاوه بر رقابت در ۱۰۰ و ۲۰۰ متر در رقابت های ۴۰۰ متر نیز خواهد دوید.
بوسین بولت، سریعترین مرد جهان چندی پیش توانست عنوان بهترین دوومیدانی كار جهان در سال ۲۰۰۸ را در شهر موناكو دریافت كند.
وی در المپیك چین در دو ۱۰۰ متر، ركورد المپیك و جهان را با زمان ۶۹/۹ ثانیه شكست.
تیمهای صحرانوردی ایران در رقابتهای قهرمانی آسیا با كسب نتایج ضعیف به كار خود پایان دادند. مسابقات دوی صحرانوردی قهرمانی آسیا از صبح دیروز(یكشنبه) در شهر منامه -پایتخت بحرین- آغاز شد و طی آن تیمهای جوانان ایران عنوان پنجمی و تیمهای بزرگسالان ایران عنوان هفتمی را كسب كردند. در رقابتهای جوانان در بخش مردان ۱۲ تیم حضور داشت كه تیم ایران متشكل از مسلم نیادوست، محسن داراب زاده، جعفر مرادی و حسین كیهانی عنوان پنجمی را كسب كرد. در بخش زنان نیز كه ۷ تیم حضور داشت، تیم ایران متشكل از محیا داراب، مریم موسویان، مریم خراسانی و مهسا كشاورز در مكان پنجم ایستاد. همچنین در بخش بزرگسالان مردان ۱۴ تیم آسیایی حضور داشتند كه در پایان محمد خزایی، احسان زینی وند، امید مهرابی و محمد فرود به عنوان اعضای تیم ایران مكان هفتم را كسب كردند. در بخش بزرگسالان زنان نیز۸ تیم خارجی حضور داشتند كه تیم ۳ نفره ایران متشكل از فهیمه كلهر، مینا پورسیفی و زهرا علی اكبری در مكان هفتم ایستاد.
مایکل فلپس در المپیک پکن یکی از بزرگترین رکوردهای ورزش جهان را شکست
مایکل فلپس شناگر سرشناس آمریکایی پس از انتشار تصاویری که او را در حال استعمال ماری جوانا نشان می دهد به مدت سه ماه از شرکت در مسابقات محروم شد.
فدراسیون شنای آمریکا با وجود صدور این رای اعلام نموده که فلپس هیچکدام از قوانین مربوط به مبارزه با دوپینگ را نقض نکرده است.
با این حال این سازمان اعلام کرد قصد آن از صدور این رای فرستادن پیامی قاطع به فلپس بوده که با کارخود موجبات ناراحتی و ناامیدی بسیاری از جمله "هزاران کودک عضو فدراسیون شنای آمریکا که به او به چشم یک الگو و یک قهرمان نگاه می کنند" را فراهم کرده است.
مایکل فلپس در جریان المپیک پکن هشت مدال طلا کسب کرد و موفق شد رکورد پیشین در کسب مدال طلا در یک المپیک را بشکند.
هر چند فدراسیون شنای آمریکا قصد خود از صدور حکم را هشداری به این ورزشکار سرشناس خوانده اما حکم تعلیق اعلام شده زمانی به پایان می رسد که او می تواند در مسابقات قهرمانی آمریکا شرکت کند.
مسابقات قهرمانی آمریکا در روز هفتم ژوئیه برگزار می شود و بعنوان مسابقات انتخابی تیم ملی آمریکا برای مسابقات قهرمانی جهان در رم (دو هفته بعد از آن) قلمداد می شود.
ضرر مالی نفس کشیدن از لوله شیشه ای
تصویری که از فلپس چاپ شده او را درحال استنشاق گازی از یک لوله شیشه ای که می توان از آن برای استعمال ماری جوانا استفاده کرد نشان می دهد.
منابع خبری عنوان کرده اند که این عکس در ماه نوامبر سال گذشته، در یک میهمانی دانشجویی و وقتی فلپس مشغول طی کردن یک دوره استراحت طولانی مدت بود گرفته شده است.
فدراسیون شنای آمریکا در طی مدت محرومیت سه ماهه کمک مالی 1750 دلاری (ماهانه) خود به فلپس را نیز قطع می کند، اما ضربه مالی بزرگتر از سوی یکی از طرف های قرارداد این شناگر به او وارد شد.
شرکت کلاگ (Kellogg) تولید کننده غلات پردازش شده برای صبحانه که قرارداد عمده ای برای استفاده از فلپس در تبلیغات محصولات خود دارد نیز اعلام کرده قرارداد فعلی خود با فلپس را که به زودی به خاتمه می رسد تمدید نخواهد کرد و سخنگوی این شرکت اعلام کرده است: "رفتار اخیر فلپس با چهره ای که شرکت کلاگ می خواهد از خود به نمایش بگذارد سازگار نیست."
فلپس که 23 سال سن دارد و رکوردشکنی او در پکن موجب شد یکی از بزرگترین ورزشکاران جهان لقب گیرد رفتار خود را "باعث پشیمانی" خواند و بخاطر آن عذرخواهی کرده است.
این ورزشکار منکر استفاده مداوم از این ماده توهم زا شد و در مصاحبه ای با یک روزنامه محلی شهر بالتیمور که او در آن زندگی می کند گفت: "کار احمقانه ای بود و می دانم که دیگر تکرار نمی شود. واضح است که تصمیم بدی بود."
bbc
بازدیدهای امروز:
بازدیدهای دیروز:
كل بازدیدها:
كل مطالب:
كل نظرات:
ایجاد صفحه: - ثانیه
بازدیدهای دیروز:
كل بازدیدها:
كل مطالب:
كل نظرات:
ایجاد صفحه: - ثانیه
